Wednesday, August 20, 2014

වියපත් මිනිසා...

ජීවිතේ එක් සැඳෑ වරුවක...
බලා උන්නෙමි වෙරළ මත හිඳ...
ඈත දියඹට ඇදෙන ඔරු දෙස...

ගෙවුණු දිවියේ මතක සටහන්...
පෙළ ගැසී යළි නැගෙයි සිහියට...
සිතුවමකි එය අරුම දනවන...

හිරු ද ගිලගත් ක්ෂිතිජ ඉම මෙනි...
ජීවිතය ගිල දැමූ කාලය...
ඉතිරියක් නම් නැති තරම් ම ය...

ම වෙත පිය මැන පැමිණි යොවුනෙක්...
සිනාසී ඇසුවේ ය පැණයක්...
"ගෙවී ගිය ජීවිතය ගැන සතුටු ද?"

"බොහොමත් ම සතුටුයි...
ඒත්...
කළහැකි ව තිබුණා මට...
තවත් බොහෝ දේ..."

එකෙණෙහි ම ඔහු අතුරුදන් විය.
පසක් විය මට....
ඒ මාගේ ම...

හෘද සාක්ෂිය.

2 comments:

දුටුවන් ගේ අදහස්