Monday, August 7, 2017

සෙනෙහසේ පාඩම

දිනෙන් දින ගෙවා යන... ජීවිතේ මාවතේ...
හැරී බැලුවෙමි යළිත්... මෙතෙක් ආ මග දිගේ...
ලැබුණු දේ තරමට ම... බොහෝ වෙයි නො ලද දේ...
සිත හදන සිත දවන... හැගුම් දහසක් නැගේ...

දස වසක් පෙර ගෙවූ... සොඳුරු යෞවන වියේ...
කලින් කල නැගී එන... මතක තවමත් තියේ...
නුඹ කියා දුන්නු ඒ... සෙනෙහසේ පාඩමේ...
නොවැටහෙන යම් දෙයක්... තව ම ඇත මගෙ සිතේ...

ගෙවන්නට වෙර දරන... සංසාර මාවතේ...
මියෙන්නට පෙර යළිත්... යනෙන මාවත් දිගේ...
යළිත් නුඹ දුටුවොතින්... මට කියාදෙනු මැනේ...
නොවැටහුනු තැන් අපේ... සෙනෙහසේ පාඩමේ...

නොකිව් කවි

පුන්සඳ පරදවන කෝමළ වත              රුවනී
පින්සර දෙනෙත් තරු කැට හා නොම දෙවැනී
මින්පෙර නොදුටු මනරම් සොඳ රූ    සොබනී
සුන්දර ළඳේ කිව ඔබ කාගෙ ද               දුවනී

Saturday, July 8, 2017

ඇසළ පොහොය

රන් පැහැ ඇසළ පුන් සඳ පායා           එද්දී
පින් සිත් ඇති ව බෝ මළුවේ         ඇවිදිද්දී
පැන් කලයෙන් දොවා බෝධිය     නහවද්දී
මින් පෙර නොවිඳි සන්සුන් හැඟුමක් සිත් දී

Thursday, July 6, 2017

කිම ද සොඳුරියෙ නුඹ නාවේ?

ගොළු වී තිබූ සත්සර හද                    වීණාවේ
සුසර කළේ වැයුමට පෙම්                  ගී රාවේ
නොකිව් කවියෙ පද පෙළ සෙනෙහෙන්  ලීවේ
අසන්නට කිම ද සොඳුරියෙ නුඹ           නාවේ

Wednesday, August 20, 2014

වියපත් මිනිසා...

ජීවිතේ එක් සැඳෑ වරුවක...
බලා උන්නෙමි වෙරළ මත හිඳ...
ඈත දියඹට ඇදෙන ඔරු දෙස...

ගෙවුණු දිවියේ මතක සටහන්...
පෙළ ගැසී යළි නැගෙයි සිහියට...
සිතුවමකි එය අරුම දනවන...

හිරු ද ගිලගත් ක්ෂිතිජ ඉම මෙනි...
ජීවිතය ගිල දැමූ කාලය...
ඉතිරියක් නම් නැති තරම් ම ය...

ම වෙත පිය මැන පැමිණි යොවුනෙක්...
සිනාසී ඇසුවේ ය පැණයක්...
"ගෙවී ගිය ජීවිතය ගැන සතුටු ද?"

"බොහොමත් ම සතුටුයි...
ඒත්...
කළහැකි ව තිබුණා මට...
තවත් බොහෝ දේ..."

එකෙණෙහි ම ඔහු අතුරුදන් විය.
පසක් විය මට....
ඒ මාගේ ම...

හෘද සාක්ෂිය.

Saturday, August 2, 2014

පුදුමයි! ලෝ සොබා...

ගුගුරමින් වැසි තෙමෙයි ගම් බිම්...
ඉරි තලා පායයි අනෙක් බිම්...
මේ නොවෙ ද?
කර්ම විපාක!

Thursday, June 20, 2013

උපන්දිනය

දින සති මාස අවුරුදු ගත විය බොහොම
කාලය ගෙවුණු සැටි පුදුම යි මට තවම
මිහිපිට ගෙවුණි විසි පස් වසරක් අරුම
දැන් මා වියපත් ය එය පවසනු කොහොම

අම්මා පිදූ නිම් නැති මව් සෙනෙහසට
නිමා කරනු බැහැ ණය මට කිසිම විට
පියා දුන් සවිය නිරතුරු දිවි මගට
කිසිම කලෙක අමතක නම් නොවේ මට

දිවි ගමනේ සුන්දර මතකයන් ගෙනා
ආදරබර මා සොහොයුරියන් දෙදෙනා
දුකට සැපට ළඟ හුන් මිතුරන් නිතිනා
සිහිවේ සැවොම මගෙ දිවි මග එලි ගෙනෙනා

මෙතුවක් කලක් සසරේ මා ආ ගමනේ
ඇරඹුම සොයනු බැරි බව නිසැකව දන්නේ
පූරුවෙ පිනෙනි මිනිසත් භවයක් ලැබුනේ
වීරිය වඩමි සැනසෙන්නට මතු නිවනේ